Politie wil De Roy van Zuydewijn aanhouden (video)

zaterdag 9 september 2006 10:13 | Frank | 5843 keer bekeken | 3 reacties | 1 x aanbevolen

AMSTERDAM (ANP) - De Amsterdamse politie heeft vrijdagavond geprobeerd om Edwin de Roy van Zuydewijn aan te houden. Dat meldde het NOS journaal diezelfde avond. Een politiewoordvoerder wilde het bericht bevestigen noch ontkennen.

Volgens de NOS bezochten twee agenten rond 19.00 uur het huis van de moeder van De Roy van Zuydewijn, waar hij staat ingeschreven. De voormalige partner van prinses Margarita was er niet. Hij moet zich nu maandag op het hoofdbureau van de politie melden. Waarvoor De Roy van Zuydewijn wordt gezocht, is niet bekend.

Hier het journaal met dit onderwerp (doorspoelen naar 11:38)

Inmiddels is bekend geworden dat De Roy van Zuydenwijn verdacht word van het schenden van het ambtsgeheim. Iets wat hem nogal vreemd in de oren klinkt omdat hij nog nooit ambtenaar is geweest. Verder zegt de Roy van zuydenwijn dat hij denkt dat beatrix verantwoordelijk is voor de aangifte.
zie hier rtl nieuws over dit onderwerp.

Bron: Trouw
Externe link: http://www.trouw.nl

Reacties

    1881 Een historische roddel

    zaterdag 9 september 2006 17:18 | Frank |

    Eén van de intrigerende aspecten in de zaak van Prinses Margarita en Edwin de Roy van Zuydewijn versus het Koninklijk Huis is het proefschrift dat Edwin de Roy van Zuydewijn schreef. Dat proefschrift is terug te vinden in de bibliotheek van de universiteit van Oxford en heet "The Arms Transfer Policy of the Federal Republic of Germany Towards the Middle East, 1949-1982" (ik kan het niet vinden). In de Nederlandse media is dit aspect van 'Margaritagate' nauwelijks belicht. In een interview met het NRC wordt er naar gevraagd maar verder blijft het onderwerp merkwaardig genoeg rusten. Slechts De Groene Amsterdammer behandelt het proefschrift in haar editie van 26 april jongstleden. Toch ligt er schijnbaar in het verleden van Edwin de Roy van Zuydewijn een sleutel die toegang geeft tot het grote waarom van zijn proefschrift. Die sleutel kan heten mr. L. de Roy van Zuydewijn, Edwins vader die 12 jaar na zijn geboorte in 1978 overleed. In 1966 wordt Edwin geboren, twee jaar later scheiden zijn ouders. In het NRC-interview van 30 maart meldden zijn moeder en zus over zijn vader: "Niet relevant". Maar… de vader van Edwin had in de jaren zestig wel contacten met de mysterieuze ex-SS'er en naar eigen zeggen BVD-agent van der Gouw en de louche bank met veel naoorlogse nazi-contacten Teixeira de Mattos. Edwin de Roy van Zuydewijn in hetzelfde NRC-interview: "Spiritueel ken ik mijn vader heel goed. Ik spreek hem nog geregeld."


    De Prins en de wapenhandel

    De advocaat van het rebellerende koninklijke echtpaar, prof. mr. P. Nicolaï, heeft al meerdere malen publiekelijk gesuggereerd dat zijns inziens als opdrachtgever voor het BVD-onderzoek naar de handel en wandel van Edwin de Roy van Zuydewijn en zijn familie in aanmerking komt Prins Bernhard. Waarom zou een bijna 92-jarige prins nog steeds de drijvende kracht zijn achter een dergelijk onderzoek? Prins Bernhard is in zijn lange en turbulente leven de hoofdrolspeler geweest in talloze duistere affaires. Het lijkt wel of de Prins daar een patent op heeft. Het laatste hoogtepunt in die duistere affaires ligt al weer ver weg in het verleden. In 1976 moest de Prins zijn militaire uniformen inleveren en zijn posities in het bedrijfsleven opgeven omdat hij de schijn tegen had bij het aannemen van steekpenningen in de Lockheed-affaire. Eigenlijk is het voor elke student van dat internationale schandaal wel duidelijk dat de Prins erbij betrokken was. De Commissie van Drie die het onderzoek op verzoek van de Tweede Kamer destijds uitvoerde hield echter de Prins de hand boven het hoofd. Het oordeel luidde dat de Commissie van Drie (Donner, Holtrop en Peschar) volgens minister-president Den Uyl afzag van een opsporingsonderzoek of gerechtelijk vooronderzoek. Ene Victor Baarn had dan wel heel veel dollars opgestreken maar Prins Bernhard was dat in elk geval niet geweest. De Lockheed-affaire speelde zich af in de schimmige wereld van de internationale wapenhandel, het Amerikaanse Lockheed probeerde in de jaren zestig zijn Starfighter straaljager en P3 Orion patrouillevliegtuig aan leden van het NAVO-bondgenootschap te slijten. De Prins stond bij vliegtuigfabrieken als het Franse Dassault en de Amerikaanse Northrop- en Lockheed-fabrieken bekend als iemand die makkelijk te benaderen was lees hier verder...

    1881 Een historische roddel

    J.G. Kikkert wist ons te verklappen dat een De Roy van Zuydewijn in 1881 burgemeester van het toen nog niet rode SP-bastion Oss werd. Nou en horen we de lezers al denken? Oss zou met Zoutkamp, Warfum, Alphen aan de Rijn en Utrecht één van de vijf gemeenten zijn die wanneer je iets bijzonders voor het koninklijk huis deed als beloning een burgemeesterspost kreeg aangeboden. Daarom beweren sommige roddelkoningen anno 2003 dat een De Roy van Zuydewijn de biologische vader van Wilhelmina is geweest. Wilhelmina werd op 31 augustus 1880 geboren.
    Er zijn altijd hardnekkige geruchten geweest dat de bejaarde en aan syfillis lijdende Willem III de spruit Wilhelmina nooit heeft kunnen verwekken bij koningin Emma. De meest geschikte kandidaat voor het biologische vaderschap zou de later tot jonkheer benoemde S.M.S. de Ranitz zijn geweest. In de theorie van de vijf burgemeestersposten voor bewezen diensten klopt dat in elk geval want een de Ranitz werd van 1948 tot 1970 burgemeester van Utrecht****.
    Volgens oranjekenner Kikkert leed Wilhelmina aan een erfelijke afwijking waardoor ze geen verband in muziek kon ontdekken, een zeldzame afwijking die ook in de familie de Ranitz zou voorkomen. Zou dat gerucht niet met modern DNA-onderzoek door de heer Rhodius van het kabinet der koningin uit de wereld kunnen worden geholpen? Met de opkomst van de moderne affaire De Roy van Zuydewijn zou nu de burgemeester De Roy van Zuydewijn in het 19e eeuwse Oss ook kandidaat geworden zijn voor het vaderschap van Wilhelmina. We vermelden het maar als de betere roddel.
    Om de objectiviteit niet uit het oog te verliezen willen we de lezers niet onthouden dat Cees Fasseur***** de roddel van het vaderschap van de Ranitz naar de officiële papierversnipperaar heeft verwezen. Over De Roy van Zuydewijn is in zijn imponerende tweeluik Wilhelmina uiteraard niets te vinden want die familienaam komt pas echt om de hoek kijken door die blaag van een Edwin.
    Lees hier het hele artikel

    Boezemvriend van Prins Claus blijft "pedofiele smet"houden door Ton Biesemaat
    De beiden heren Jocob Sietsema en Pierre Houben waren woonachtig op de Keizersgracht en woonachtig boven Mr. Frits Salomonson. Beide heren hadden voortdurend ongenoegen met Mr Frits. De bovenburen hadden last van frequente luidruchtige nachtelijke visites van schandknapen aan het adres van de hofadvocaat en freelance rechter. Deze meestal marokkaanse jongelui drukten vaak op verkeerde bel en verstoorden de nachtrust van het vriendenpaar Sietsema en Houben. Sietsema kocht later de onderverdieping maar moest flink verbouwd worden ivm bouwval en wilde de kosten op Mr Frits Salomonson verhalen. De publiciteits geile Sietsema bracht deze affaire in de publiciteit en deelde de media mede dat de ruimte die verbouwd diende te worden door Mr.Salomonson gebruikt werd voor sadomasochistische feestjes .Mr Frits stapte naar de rechter en gaf zijn vriend Oscar Hammerstein opdracht een kort geding aan te spannen tegen het vriendenstel. De uitspraken over vermeende pedofiele praktijken kwam op straffe van een dwangsom van 25.000 gulden te staan. Ze kregen als toetje van de rechter zelfs een uitzonderlijke vordering toegewezen:"het vriendenpaar moest 25.000 gulden storten met welk bedrag de eerste overtreding gelijk werd verrekend. Uniek in de nederlandse rechtspraak. Na deze overwinning spanden Hammerstein en Salomonson meteen een strafproces wegens smaad aan tegen Sietsema en Houben . Hammerstein moest toegeven aan de rechter dat Salomonson inderdaad jongelui op bezoek gehad heeft die in geestelijke en of sociale nood verkeerden"' De verdediging heeft een getuige opgeroepen, een voormalig escortboy een zekere JtB . Deze wist te vertellen dat hij Mr Frits kende uit boysclubs en schandknapenmilieu. Ook verklaarde JtB dat hij een set foto's had waarop Mr Frits te zien was terwijl hij naakt op een keukenstoel zat, vastgebonden met kettingen, op de achtergrond waren deels ontblote schandknapen te zien met noord afrikaans uiterlijk. De rechter vroeg naar de foto's. JtB heeft de foto's aangeboden de hoofdredacteur van Prive Willem Smitt die Mr Frits herkende op de foto's maar durfde niet over te gaan tot publicatie. De rechter Mr .F.G. Bauduin vroeg aan Smitt hoe oud hij de jongens schatte . Smits zei tussen de 14 en 16 jaar oud. "'waarom deed u dan geen aangifte "'; zei de voornoemde rechter . Smitt'' dat is niet aan mij als journalist'' . Mr Hans Anker de helft van het befaamde friese advocaten koppel verdedigde onlangs de nog levende helft van het vriendenpaar Mr Pierre Houben en zal er voorzorgen dat alle schade die het vriendenstel berokkend is door Mr Frits wordt vereffend.

    Een ander interressant verhaal is dat mr. Salomonson als studie vriend van de huidige Majesteit Beatrix uit haar leidse studie periode in contact kwam met wijlen Prins Claus. Dertig jaar geleden was die vriendschap zichtbaar tijdens het lopen van de Nijmeegse vierdaagse in 1967. In 1982 is de hofjurist Mr Frits samen met Prins Claus gezien in clubs in New york , die door homosexuelen werd bezocht. Dit wordt bevestigd door de beveiligers van Claus. Verder duikt de naam van Mr Frits Salomonson op tijdens de IRT affaire de commissie van Traa in 1982 en 1988 is Mr Frits mede verantwoordelijk geweest voor een witwas constructie bij het beurs genoteerde bedrijf TextLite oa en zijn toen ook gelden van de vermoorde maffiabaas Klaas Bruinsma van een ander kleur voorzien

    Interview bij Barend en van Dorp

    zaterdag 9 september 2006 23:32 | Truthseeker |

    Hier nog een oud interview van Edwin de Roy van Zuydewijn, bij Barend en van Dorp. (toen nog bij RTL4)

    Bekijk de uitzending hier terug

    Daarin heeft hij het onder andere over:

    de prive-geheime dienst van Bernhard en Beatrix.
    - de geheime dienst van de Telegraaf.
    - de vader van hoofdredacteur van de Volkskrant, Broertjes, wiens vader in de oorlog fout was en daarna uit de wind is gehouden.
    -het Broertje van Margarita die helemaal niet gestudeerd heeft wat hij beweerde.

    Door: Dr. Edwin de Roy van Zuydewijn

    zaterdag 9 september 2006 23:49 | Frank |

    Terwijl Cees Fasseur zich in allerlei bochten wringt om het werkelijke, beschamende verleden van een familie die zich Van Oranje noemt voor het volk te verhullen, zijn er andere personen aan het werk de leugen die ons regeert te ontmaskeren. Één van deze is, ogenschijnlijk, Lambert Giebels. Dit voormalig PvdA-kamerlid, jurist en historicus, heeft vorige week in een zitting voor de Raad van State (afdeling Bestuursrechtspraak) een lans gebroken om het Koninklijk Huis Archief (KHA) en in het bijzonder het rapport van de Beel-commissie omtrent de Greet Hofmans-affaire, openbaar te maken. Een streven waar de Tweede Kamer, middels de Kalsbeek-motie, zich vorig jaar hard voor heeft gemaakt, maar gedwarsboomd zag door Balkenendes stelling dat het dossier een pure privé-zaak was en is.


    Er zou, aldus Balkenende en de landsadvocaten, geen openbaar belang mee gediend worden. Merkwaardig, aangezien Balkenende zelf in april 2005 heeft aanvaard dat dossiers die betrekking hebben op het functioneren van het koningschap aan het openbare Nationale Archief toevertrouwd moeten worden en dus toegankelijk moeten zijn voor (onafhankelijke) bonafide onderzoekers.

    De Hofmans-affaire heeft alles met het functioneren van het koningsschap te maken. Ook toont het onomstotelijk het lakeiengedrag – en dus het falen van ons politieke systeem – van de meeste naoorlogse kabinetten vis-à-vis de ons regerende familie aan, Bernhard en Beatrix in het bijzonder. Een gedraging die zich tot op heden niet heeft gewijzigd. Integendeel. De zaken die mijn vrouw en ik hebben getracht op de politieke agenda te zetten omtrent het functioneren van het koningsschap en de daarvoor geldende ministeriële verantwoordelijkheden spreken letterlijk boekdelen. In deze hebben maar liefst twee premiers, Kok en Balkenende, alsmede een rits ministers en staatssecretarissen, waaronder De Vries, Korthals, Donner, Remkes en Zalm, de Tweede Kamer en de Nederlandse bevolking, in opdracht van Bernhard en Beatrix, op schandalige wijze voorgelogen. Hierin gesteund door bijna de gehele Nederlandse media. Een werkwijze die ook Drees veelvuldig – en zeker inzake de Hofmans-affaire – bezigde.

    Thans is Fasseur de enige die toegang heeft tot het KHA en de verzegelde Beel-dossiers. Terecht vindt Giebels dit een onacceptabele situatie en stelt dat op basis van de Algemene Wet Bestuursrecht de beheerder van het KHA aangemerkt dient te worden als een bestuursorgaan dat onder ministeriële verantwoordelijkheid valt. Giebels verdient een pluim voor zijn moedige – maar kansloze – poging te voorkomen dat, eender ons stuitende dossier, ook de Beel-dossiers voor politiek gewin (lees: de in stand houding en verder uitbreiding van de macht van de koning (Beatrix) als lid van de regering) zullen worden verkracht.

    De kwalificatie van de premier dat de Hofmans-affaire als een privé-zaak moet worden aangemerkt, wordt uitsluitend ingezet om de waarheid – o.a. de tweede (!) coup poging van Bernhard en de zgn. “Warmelo-clan”, inclusief Beatrix – uit de pers en het publieke domein te weren. Fasseur wordt ingezet om de affaire zo te beschrijven dat het Beatrixs goedkeuring kan dragen en het publiek, alsmede de Tweede Kamer, wordt volledig op het verkeerde been gezet omtrent de werkelijke toedracht van de affaire.

    Wij kunnen op basis van de onwaarheden die Fasseur in zijn boeken “Wilhelmina, De jonge koningin” en “Wilhelmina, Krijshaftig in een vormeloze jas” heeft opgetekend er gevoeglijk vanuit gaan dat zijn aanstaande beschrijving van de Hofmans-affaire ook pertinent niet zal stroken met datgene wat werkelijk geschied is.1 Fasseurs’ verzekering aan de lezer in eerstgenoemde titel dat hem bij zijn onderzoek – “in tegenstelling tot Harold Nicholson, de biograaf van koning George V van Engeland”, die het vriendelijke verzoek kreeg ‘to omit things and incidents which were discreditable to the Royal Family’ – “nimmer enige beperkingen of restricties van die aard [zijn] gesteld”, biedt ons geen soelaas. Zeker niet als men in ogenschouw neemt dat zowel Fasseur, als zijn vrouw, Josine Van Santen, Vice-President Gerechtshof Den Haag, mijn vrouw, mijn moeder en mijzelf menig maal persoonlijk en telefonisch heeft mee gedeeld hoeveel Fasseur heeft moeten schrappen van Beatrix.2 Sterker, het dwingt ons met argusogen en een grote dosis scepticisme het aanstaande Fasseur geschrift te ontleden. Om niet te worden ontmaskerd als een hielenlikkende, academische charlatan en geschiedvervalser – zoals Cees Schrage van de UvA zichzelf als zodanig heeft gepositioneerd met zijn in opdracht van Beatrix geschreven boek “zur Lippe Biesterfeld” – zal Fasseur een bittere pil hebben aan het schrijven van het aanstaande boek.3
    Als de Raad van State erkent dat de Kalsbeek-motie bindend voor premier en de Tweede Kamer is, of zoals Giebels stelt “de overeenstemming tussen Kamer en premier nieuw recht heeft geschapen…dat de beheerder…moet worden aangemerkt als…bestuursorgaan in de zin van de AWB… en dan onder ministeriële verantwoordelijkheid staat ”, dringen zich voor het kabinet geen onoverkoombare of gezichtsverliezende problemen aan. Ten eerste omdat het niemand ooit zal toelaten iets te publiceren over de Hofmans-affaire wat Beatrix niet behaagt, dus ook Giebels niet. Ten tweede omdat het kabinet al eerder blijk heeft gegeven van het feit dat zij het niet zo nauw neemt met haar eigen (staatsrechtelijke) beloftes: de landsadvocaten betitelen de overeenstemming tussen Kamer en premier voor wat betreft zaken die het functioneren van het koningsschap betreffen simpelweg als “niet relevant”. Ook hier ligt het voor de hand ons eigen dossier in memorie te roepen.
    Naar aanleiding van onze onthullingen en daarop ingediende motie en het beschamende debat dat daarop volgde, was het kabinet gedwongen om het Kabinet van de Koningin, en directeur Rhodius in het bijzonder, onder ministeriele verantwoordelijkheid te plaatsen. Maar ondanks deze publiekelijk verkondigde belofte heeft Balkenende het heimelijk voor elkaar gekregen het Kabinet van de Koningin onder generlei ministeriële verantwoordelijkheid te brengen. Politieke arrogantie ten top. Als deze verbazingwekkende en clandestiene actie van het kabinet, op televisie geopenbaard door Jit Peters van de UvA, zonder kritiek of commentaar uit de Kamer en de media plaats kan hebben, zoals tot op heden het geval is gebleken, dan hoeft niemand meer de illusie te hebben dat Giebels enige kans maakt. Democratisch verval in werking.
    De vraag blijft of Beatrix en het kabinet de werkelijke toedracht van de Hofmans-affaire – en daar gaat het hier ook om – kunnen blijven verhullen.
    Gezien mijn persoonlijke kennis van een aantal facetten van de Hofmans-affaire – niet in de laatste plaats uitgebreid door de ervaringen en de kennis waarover mijn vrouw beschikte, alsmede haar innige relatie met Juliana – beschik ik over informatie waarmee het toekomstige boek van Fasseur op een aantal elementaire punten op waarheid kan worden getoetst. Aangezien ik geen vertrouwen heb in een succesvolle afloop van Giebels’ zaak voor de Raad van State – de politieke, financiële en staatsrechtelijke belangen van Beatrix en de (huidige) regering zijn simpelweg te groot – zal ik hier een aantal zaken noemen waar Fasseur straks niet omheen kan. Ik teken deze hier niet allen op voor Fasseur: Giebels zoon is werkzaam voor de AIVD en dat maakt de missie en de motieven van oud-kamerlid Giebels minder transparant. In het geval dat Giebels zijn zaak wint en dus ook aan het ‘onderzoeken’ en het schrijven slaat, zullen de volgende, fundamentele feiten ook in zijn onderzoek niet kunnen ontbreken:

    De hele Hofmans-affaire is een creatie van Bernhard en zijn Warmelo-clan ten einde te voorkomen dat de brieven die hij aan Hitler en Himmler heeft geschreven in de zomer van 1942 (drie in totaal, waarvan er twee mede ondertekend zijn door Juliana) het daglicht in de nationale en internationale pers zouden zien.4 Als bliksemafleiding heeft Bernhard zijn buitenlandse persvrindjes (o.a. Denis Sefton Delmer van de Daily Express en correspondent te Berlijn van 1928 tot 1933) de opdracht gegeven om een verhaal de wereld in te helpen wat zou moeten aantonen dat Juliana niet in staat was te regeren omdat zij zich door een gebedsgenezer zou laten ringeloren. Dit geschiedde door middel van de Daily Express en Der Spiegel. Aldus werd een constitutionele crisis in scène gezet om het landverraad van Bernhard te verhullen en zijn zeer actieve wapenhandel en zijn incorporatie in het Amerikaanse militaire-industriele-complex niet ontmaskerd te zien, maar te kunnen laten floreren. Dit alles zonder enige ministeriële obstructie.
    Sindsdien is het verhaal dat Juliana Greet Hofmans naar het hof zou hebben gehaald en dat zij hiermee de aanstichtster was van wat meestal aangeduid wordt als “conflicten aan het hof”, een algemeen geaccepteerd feit gemaakt. Niets is minder waar. Het was de occulte drang van Bernhard zelf die Hofmans aan het hof deed belanden. Vijftien jaar voor Hofmans verschijning op Soestdijk is de voormalig lijfarts van Heinrich Himmler, Felix Kersten, de “wonderbaarlijke genezer”, al een graag geziene gast van Bernhard. Ook de Teutoonse rituelen die Bernhard en zijn kornuiten vooral in het oosten van het land plachte te plegen spreken boekdelen. Het is dan ook voor ingewijden helemaal geen verrassing dat Juliana door Bernhard zelf voorgesteld is aan Hofmans.
    De hier genoemde gegevens werpen een heel ander, niet gangbaar, en zeker niet toegestaan licht op de affaire en vormen een nieuw raamwerk waar binnen de affaire zou moeten worden onderzocht. De tijd zal ons leren of ‘bonafide’ onderzoekers de durf hebben om niet mee te doen aan de van regeringswege ingezette geschiedvervalsing. Veel zal afhangen van toekomstige ‘academische en politieke dwalingen’.





    voetnoten:

    1 Vergelijk o.a. het werk van Nanda Van der Zee, "Om erger te voorkomen".

    2 Josine Van Santen is familie van mijn grootmoeder aan moederszijde. Margarita en ik hebben een aantal gesprekken met Van Santen en Fasseur in hunner woning in Den Haag gevoerd. Tijdens deze uren is er veel over de totstandkoming van zijn boeken gesproken en de corrigerende hand van het hof die hij daarbij ondervond. Tijdens deze gesprekken hebben wij getracht uit te leggen hoe een en ander werkte. Hiervoor hebben wij hem geattendeerd, d.m.v. het overleggen van een naam en ISBN nummer, op een boek, getiteld "De Oranjes en de doofpot", dat nota bene in de boekenkast van Tante Christina in New York stond, Van Santen heeft ons ook meegenomen naar het huis van de Secretaris-Generaal van Justitie, Hartkamp, om daar over de strafbare schaduw en afluisterpraktijken van de ‘Benno-brigade’ te praten die ons ten deel was gevallen. Bij dat bezoek kreeg Margarita, in het bijzijn van Van Santen dus, te horen dat de AIVD simpelweg zou ontkennen dat de merk-microfoons die gebruikt zijn bij het afluisteren van onze woning door de dienst worden gebruikt. Voorts konden wij, aldus Hartkamp "maar beter het land verlaten". In een latere fase heeft Fasseur, gewillige lakei die hij is, nog getracht ons om de tuin te leiden door zitting te nemen in de commissie van toezicht op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten alwaar hij startte "een onderzoek naar de ambtenaar van de AIVD die de ‘fouten’ had gemaakt...". Dit was niets meer en niets minder dan een achterbakse poging om een zogenaamde ‘scapegoat’ te vinden om Beatrix, Bernhard, Carlos Sr & Jr, en de regering Balkenende buiten schot te houden. Op onverklaarbare wijze is deze ‘onafhakelijke onderzoeker’ nog steeds lid van deze commissie en beschikt hij dus zonder enige rechtvaardiging over zeer gevoelige informatie van personen, instellingen, bedrijven en verenigingen.

    3Mijn Bruening-dossier, hetgeen ik op live televisie bij Barend & Van Dorp geopenbaard heb, toont onomstotelijk het SS, Gestapo en NSDAP verleden van Bernhard aan. Het boek "zur Lippe Biesterfeld" van Schrage was juist geschreven om dit verleden te verdoezelen en het blazoen van onze grootste landverrader ooit op te poetsen.

    4 In 1937 had Bernhard al brieven aan Hitler geschreven. Deze zijn in Trouw gepubliceerd op 23 december 2004.






    Dr. Edwin de Roy van Zuydewijn