Vijanddenken.

Monday 16 November 2009 14:19 | Wouter ter Heide. | 2226 keer bekeken | 3 reacties | 0 x aanbevolen
Het debat over Geert Wilders en zijn PVV zal steeds meer verharden, zolang niet duidelijk is dat de kern daarvan vijanddenken is. Voor het kraken van die kern, die als links noch als rechts te karakteriseren is, zullen wij onze pijlen niet op Wilders moeten richten, maar er oog voor moeten krijgen dat vijanddenken schuil gaat achter het doen en laten van elke(!) partij, dus ook die van Wilders’ (zowel linkse als rechtse) criticasters. Het bedrijven van partijpolitiek is nu eenmaal godsonmogelijk zonder vijanddenken en de daaruit voortvloeiende slachtoffers.
Om het vijanddenken de wereld uit te helpen (te beginnen in Nederland) zal dan ook allereerst ons partijpolitiek bestel op de helling gezet moeten worden. De tijd is daar meer dan rijp voor, aangezien de parlementaire democratie al verregaand is geëvolueerd tot een mediacratie, als gevolg van de steeds groter wordende invloed van de media op het dagelijkse politieke gebeuren. Om de onafhankelijke (want niet partij gebonden!) mediacratie handen en voeten te geven is alleen een gedeelde levensopvatting vereist die voor geen enkele geloofs- of ideologische overtuiging een bedreiging vormt, dus geen vijanddenken uitlokt en zodoende geen slachtoffers maakt. De Gaia-hypothese, waarin onze planeet wordt beschouwd als één levend gigaorganisme voor de instandhouding waarvan wij - ‘als mensheid’ - gezamenlijk verantwoordelijk zijn, voldoet daaraan.
Bron: Spits, 13 november '09

Reacties

    Re: Vijanddenken

    Monday 16 November 2009 20:05 | Vincent Brunott |

    Hoewel partijpolitiek niet persé tot vijanddenken leidt omdat men het best met elkaar oneens kan zijn (zoals wij) zonder elkaar als vijanden te beschouwen, ben ik, net als jij, de partijpolitiek goed beu. Want vaak speelt het vijanddenken er een grote rol in en daarnaast komt partijpolitiek maar moeilijk los van een aantal vastgeroeste ideologische dogma's.

    Maar als het partijpolitieke gekibbel wordt overstegen zonder dat de koers van de politiek in zijn geheel verandert, is er nog niets gewonnen. Want de politiek is vooral een dienaar van het internationale bedrijfsleven geworden zodat het nauwelijks nog iets uitmaakt op welke partij je je stem uitbrengt. Rechts en links werken ondanks wat onderlinge partijpolitieke vijandigheid in hoofdzaak aan de zelfde doelen: Het saneren van sociale voorzieningen, het drastisch vergroten van de kloof tussen arm en rijk (waardoor de elite steeds machtiger wordt), het globaliseren van de zogenaamde vrije markt en het fors verstevigen van de greep op het individu (om er maar een paar te noemen). 

    Je noemt de mediacratie onafhankelijk omdat die niet gebonden zou zijn aan partijen. Maar het is toch duidelijk dat de VARA eerder PvdA-belangen zal behartigen dan de NCRV die eigenlijk bij het CDA hoort. De EO dient de Christenunie terwijl de AVRO een VVD-gezicht heeft, enz. Verder hebben we dan nog de commerciële zenders die op een nog directere manier de belangen behartigen van het internationale bedrijfsleven (dus niet via de omweg van gebondenheid aan een politieke partij).

    Je kunt ook alle omroepen, zowel de publieke als de commerciële, op één grote hoop gooien en dan terecht zeggen: Kijk, hier hebben we het volledige aanbod van pulp-radio en pulp-TV. Kijkers en luisteraars worden tenslotte bijna altijd behandeld alsof het achterlijke schepsels zijn van een andere planeet die om een of andere reden gemarteld moeten worden. Met wie mensen werkelijk zijn hebben radio, televisie, kranten en tijdschriften eigenlijk helemaal niets meer te maken en ze opereren ver onder ons nivo. Ze zijn zowel schadelijk voor ons verstand als voor ons gevoelsleven. Slechts zelden brengen de gevestigde media ons iets wat met kop en schouders uitsteekt boven hun uiterst belabberde gemiddelde.

    En als je het boek van Daniel Estulin 'De ware geschiedenis van de Bilderbergconferentie' leest waarin goed gedocumenteerd wordt uitgelegd in wiens handen de media zich bevinden, is het onmogelijk om vol te houden dat de mediacratie onafhankelijk is. Ook als je bij de strekking van dat boek allerlei misschien terechte vraagtekens plaatst blijft in ieder geval duidelijk dat de media vanuit een piramidale constructie worden aangestuurd. Dat geldt voor zowel de zogenaamd rechtse als voor de zogenaamd linkse media. En als je let op wat de gevestigde media voor ons achterhouden en aan ons opdringen en hoe dat in Europa en de VS op elkaar is afgestemd, kun je ook zonder dat boek te lezen tot de conclusie komen dat de bevelen daartoe uit de top van een piramide komen.

    Als mensen kans zouden zien om binnen de gevestigde orde vrije media op te richten dan zouden die toch onmogelijk kunnen lijken op waar we nu mee zitten opgescheept. Als je als programmamaker onbegrensd je eigen creativiteit kan gebruiken is het toch ondenkbaar dat je iets in elkaar knutselt wat ook maar in de verste verte lijkt op de platte troep die de gevestigde orde dagelijks over ons uitstort? Zelfs de semi-intellectuele, enigszins snobistische stropdassenkrant die geesten slijpt zou dan hebben afgedaan en hetzelfde geldt voor het zwaarwichtige en zogenaamd diepzinnige VPRO-geleuter.

    Dus mijn vraag luidt: Waar zie jij die onafhankelijke mediacratie?

    Vijanddenken.

    Tuesday 17 November 2009 00:11 | Wouter ter Heide. |
    Mijn antwoord op je vraag Vincent ‘waar ik de onafhankelijke mediacratie zie’, zit besloten in ‘het handen en voeten geven aan de Gaia-hypothese’. Zolang de media hieraan niet zullen meewerken, omdat zij de Gaia-hypothese niet serieus nemen en haar daardoor niet publiekelijk ter discussie zullen stellen, zal de onafhankelijk mediacratie niet van de grond komen. Dus zullen we gevangen blijven in de door partijpolitieke belangen gedomineerde parlementaire democratie, waarin het algemeen belang het loodje legt ten behoeve van het moedeloos makende of uitzichtloze vijanddenken.

    Re2: Vijanddenken

    Thursday 19 November 2009 00:11 | Vincent Brunott |

    Wouter,

    Je schrijft in je artikel: Om de onafhankelijke (want niet partij gebonden!) mediacratie handen en voeten te geven is alleen een gedeelde levensopvatting vereist die voor geen enkele geloofs- of ideologische overtuiging een bedreiging vormt,...

    Ik dacht dat je het ongeveer alsvolgt bedoelde: De partijpolitiek, vastgeroest in vijanddenken, zal de gaia-hypothese niet snel omarmen. Maar bij de media, die onafhankelijk zijn, maakt de gaia-hypothese een betere kans.

    In mijn vorige reactie stelde ik dat de media juist wél gebonden zijn. Zowel aan de politiek (die het internationale bedrijfsleven vertegenwoordigt) als aan het bedrijfsleven zelf. Ik geloof dus niet dat de media ontvankelijker zijn voor de gaia-hypothese dan de (partij)politiek en het bedrijfsleven.

    Maar uit je antwoord maak ik op dat de media weliswaar niet onafhankelijk zijn maar dat ze dat zullen worden als ze eenmaal hun werk gaan doen in overeenstemming met de gaia-hypothese.

    Afgezien van de vraag of dat gunstig zou zijn (de gaia-hypothese is tenslotte een hypothese en om te leven vanuit een hypothese ervaar ik niet als een prettige bezigheid. Ik leef liever, ondanks het regelmatig bedrogen uitkomen, intuïtief en vanuit mijn gevoel en mijn verstand e.d. Een hypothese heeft al snel iets verstarrends als die ergens anders dan binnen de wetenschap wordt gehanteerd. Je moet er eigenlijk geen mensenlevens op willen bouwen. Maar daar waar intuïtie e.d. ontbreken is een hypothese, een ideologie o.i.d. misschien zo nu en dan onmisbaar. Zo lang een 'alles met alles verbindende hypothese' zoals de gaia-hypothese maar niet tot een wereldregering leidt...  Maar ik zal niet verder afdwalen).

    Dus: Afgezien van de vraag of het gunstig zou zijn om de gaia-hypothese te introduceren bij politiek, bedrijfleven en de media, zie ik dat alleen gebeuren als de machtselites die gaia-hypothese voor hun eigen karretjes kunnen spannen...

    Nou ja, hier zal ik het bij laten.

    Met vriendelijke groet,
    Vincent